پيامبرش - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - پيروى نمودى تا اين كه خداوند تو را به جوار خويش فراخواند و با گزينش پاداش و الا و ارجمندش براى تو ، تو را قبض [ روح ] نمود و به سوى خود برد . توسعه معناى پيروى از سنت شايسته است خوانندگان در جمله‌هاى فوق ، دقّت بيشترى داشته باشند ، تا معلوم شود آيا متابعت كتاب و سنّت ، تنها عمل نمودن شخص به وظايف ظاهرى شخصى خويش است يا تمام وظايف شخصى و اجتماعى و معنوى و اخروى و اعتقادى او را در بر مىگيرد . گمان مىشود مراد ، همه‌ى چيزهايى است كه اسلام آورده و آن را از هر مؤمنى خواسته و اين امرى نيست كه هر شخص عادى غيرمعصوم - عليه‌السّلام - بر انجام آن قدرت داشته باشد و لحظه‌اى از آن غافل نشود و در تمام مدت عمر ، خطايى در انجام آن نكند ؛ زيرا مىفرمايد : « حَتّى دَعاكَ اللَّهُ إِلى جِوارِهِ » ، تنها علىّ - عليه‌السّلام - و اولاد معصومينش - عليهم‌السّلام - بر چنين كارى قدرت دارند ( با منزلت و احاطه‌ى معنوى كه دارند ) . اين چنين است كه وى - عليه‌السّلام - ، شايسته‌ى ثواب الهى كه خداوند براى او اختيار كرده ، مىباشد ، چنان كه مىفرمايد : « بِاخْتِيارِهِ لَكَ كَرِيمَ ثَوابِهِ . » خداوند مىفرمايد : - إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ . . . أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَهُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ « 1 » مؤمنان ، همان كسانىاند كه چون خدا ياد شود ، دل‌هايشان بترسد . . . آنان هستند كه

--> ( 1 ) . سوره‌ى انفال ، آيات 1 و 4 .